VERZOENING (De steen is weggerold, Vlaamse kerkdagen, Ieper; Antwerpen, Halewijn, 1997)Eensgezindheid betekent niet alleen zoals de oude filosofen het zeggen: hetzelfde willen en niet willen, idem velleet nolle. Ze is het werk van de H. Geest en de uitdrukking van ons gemeenschappelijk geloof in X, gestorven enverrezen. Eenheid en eensgezindheid komen van verder dan van de gemeenschap van de Kerk. Ze worden doorGod gegeven. Zolang we alleen naar elkaar kijken, gaan de conflicten verzieken. Wanneer we samen naar Hem ennaar zijn komst uitkijken, dan zal ondanks én dankzij de verscheidenheid de eensgezindheid een echt christelijkeeensgezindheid worden. Hoe groter de eensgezindheid in het geloof, des te groter wordt de ruimte voor verschei-denheid en voor de vrijheid van ieder. Het gaat niet goed met de Kerk indien er geen ruimte bestaat voor eengezonde vrijheid en verscheidenheid, d.i. voor het respect voor Gods Geest die werkt in elke gedoopte. Denken weterug aan Pinksteren: niet 1 grote vlam omvat alle apostelen, 'er verscheen hun iets dat op vuur geleek en dat zich,in tongen verdeeld, op ieder van hen neerzette' (Ac 2,3). Pinksteren is geen Babel. Babel is een poging tot eenheidin fusie: we worden samen machtig. We worden een machtige Kerk, een invloedrijke Kerk. Pinksteren daarente-gen toont eensgezindheid in verscheidenheid en de dienende, deemoedige armoede van de verrezen Heer Jezus dieblijft uitnodigen en nooit dwingt. Eensgezindheid is een vorm van samenhorigheid, samen horen naar Godswoord, en van daaruit elkaar aanvaarden in Christus' liefde.* S. Benedictus vraagt in zijn regel de abt tijdens het morgen- en avondgetijde een Onzevader te bidden. Datverplicht hem 's morgens en 's avonds, elk van zijn medebroeders of zusters vergiffenis te schenken. Hij rekent erdus op dat er in de communiteit dag en nacht tweedracht ontstaat en bouwt de dagelijkse verplichting in vergiffe-nis te schenken en te ontvangen. Hier ligt het terrein waar we verzoening leren. Natuurli...